Dartsailor

Puerto de la Duquesa 36

February 25th, 2010

Met twee is het leuker…

  

Op 16 januari kwam Fransje ook uit het koude en besneeuwde  Nederland naar de, op dat moment zonnige, Costa del Sol. Alles was voorbereid op de ontvangst. Bed opgemaakt, bloemen voor de deur, planten in de hal en gazons gemaaid..

    

 Ze kon dus gelijk op ’t balkon in de zon…

Hadden de eerste week nog een huurauto dus je voelt je, als een echte Hollander, bijna schuldig als dat ding ongebruikt in de garage staat. Aan de andere kant hebben we al best veel van de omgeving gezien. Dus maar weer eens naar Algeciras waar een enorme Factory Outlet is en omdat ik voor Rien naar een schuurmachine zou kijken (zie PdlD 37). Niks gekocht en op de terugweg in La Linea de la Conception met een broodje en een blikje bier over de zee en naar de meeuwen zitten kijken. Vind dit altijd een intrigerende naam, wat moet je er van maken, De Lijn der Bevruchting lijkt me te letterlijk. Heb ook niet gezien dat ze daar mee bezig waren, in ieder geval niet op ‘t strand. Er is wel een levendige drugssmokkel daar rond Gibraltar; La Linea de la Cocaine* zou ook wel een toepasselijke naam zijn.

   

De volgende dag zijn we ook nog even naar ons favoriete pleintje in Casares gegaan. Casares ligt op zo’n 250-300 mtr hoogte in de bergen en hoewel de zon scheen is ‘t dan toch aardig wat kouder dan aan de kust.  Was een beetje fris op ‘t terras…

 …dus toch maar even wat warms uit de auto gehaald.

Verder was dit gelijk een test die uitwees dat ik m’n maatje geen plezier doe om de bergen in te gaan. De wegen slingeren daar zo en meestal, en dan vooral aan haar kant, gaat ’t zo steil naar beneden en ik rijd zo kort langs de kant…

Gelukkig werd alles opgelost doordat de auto na een week weer ingeleverd werd. Ik heb een fiets; samen lopen we over de Paseo Maritime ( bulevar) naar ’t dorp en komen dan langs een Zona de juegos para ancianos, oftewel een speeltuin voor ouderen, waar ik m’n conditietraining doe; direct gevolgd door een lekker biertje op een terras..

   

Wat later in de middag gaat Fransje langs de Super Mercadona en pikt me weer op bij de speeltuin, waar ook een terras is.  Even een praatje met een paar Noren die daar zaten, stokbroodje in de zon en via onze achtertuin weer naar huis.

 

    

 Ze gaat ook met de bus naar Estepona en komt dan 12 km teruglopen (met de goeie binnenband voor m’n fiets…)

Na veel “aandringen” ben ik ook eens meegegaan en het beviel zo goed dat we een paar dagen later nog eens zijn gegaan.

   

                         

    

 Vrijdagavond, Han naar de Engelse pub.

En ik? Lekker onder de wol, computertje, boek, bril, yoghurtje, pillendoos :  wat wil een mens nog meer ?  Allemaal veel te vermoeiend  om een gesprek gaande te houden met iemand die toevalligerwijs naast je op een kruk zit, of komt zitten, tegen wie je steeds harder moet praten en steeds minder kunt verstaan, en dan moeten je bloedvaten ook nog opgewassen zijn tegen al die rook! Die  van Han zijn twee jaar geleden vernieuwd en  gaan weer een tijdje mee.

The morning after  vraag ik altijd hoe het was: Gezellig? Nog leuke vrouwen? Goed gesprek? Regende het nog toen je thuiskwam? Is het nog laat geworden? Je weet wel: het bekende protocol!

Deze keer geen duidelijke antwoorden:  hoe hij die schram op zijn hoofd had opgelopen wist hij ook al niet te vertellen, had ook niks gevoeld trouwens?

Wat later zegt hij spontaan: ‘Dit wordt een alcoholvrije dag!’

 Ik vind het allemaal goed; Han is nooit vervelend als hij wat op heeft. Het enige effect is dat hij mij de hemel in prijst; niet meer zo uitgebreid als in de beginjaren maar, dat liep ook wel de spuigaten uit, dan dacht ik wel eens:  ja jongen, ga nu maar slapen, het is wel goed zo!!

Nee, onder invloed geeft hij altijd op over mij, in figuurlijke zin, hij gaat tegen kroeggenoten zitten zeuren over mij. Dan blijk  ik kwaliteiten te bezitten die ik nooit achter mezelf gezocht had.

Oké, een alcoholvrije dag dus. Zoiets kun je wel zeggen maar, hij had het er toch moeilijk mee, was wat stilletjes, leek me voor hem ook wat lang duren.  Terwijl ik zijn koteletjes sta te bakken, komt hij de keuken binnen,  met de whiskyfles aan zijn NEUS ??

‘Haha, ik ruik er alleen maar aan!!’ 

Ik zei het niet  - hij gaat voor minder  naast zijn schoenen lopen -  maar vond het wel ingenieus bedacht.   Wat schetst mijn verbazing? De volgende ochtend staat de lege fles bij de vuilnisbak!!

Copyright:  Fransje

 

 

 

 

 

 

Filed under: