Het schip heet abracadabra en is een 60+ voeter met, zoals gebruikelijk, een paar flinke dieselslurpende motoren er in. Met Roberto als schipper, Jaap en ik als bemanning en David en z’n vader als passagiers voeren we de haven uit na afmelding op het havenkantoor. Dat afmelden willen ze graag want in veel gevallen staat er nog een rekening open, die dan eerst betaald moet worden.

Peppie bleef achter bij Eva, David’s vrouw, en wie Eva heeft ontmoet zou dat ook wel willen ....

Buiten de haven werd gelijk fullspeed gegeven want hier geldt “Fast is Fun”. Met een cruisingspeed van 25 nmph onderweg naar Gibraltar zagen we overal rond ons de dolfijnen duikelen. Het is een crime om zo’n beest op de foto te krijgen, als je ze ziet ben je te laat; dus gewoon blijven proberen, misschien heb je de volgende… Stom eigenlijk, want waarom moet je er een foto van hebben; iets te bewijzen soms? Jullie geloven me toch ook als ik ’t vertel?

Met een rechtlijnige afstand van ongeveer 25 km, oftewel 15 nm, is dat dus snel gedaan en waren we al gauw bij de oostpunt.

De Zuid- en tevens Westpunt van Gibraltar heet Europapoint en daar verging vorig jaar oktober de bulkcarrier “Fedra” niet al te best. Het achterschip ligt er nu nog op de rots en zal daar nog wel even blijven tot er paar Gibraltarponden zijn overgemaakt voor ’t opruimen; het voorschip ligt al in een rustig hoekje van de in de haven. Er zijn verschillende filmpjes op YouTube te zien en dit is er één van: Fedra breekt in tweeën

Na onze ‘abracadabra’ afgemeerd en schoongemaakt te hebben gingen we even een kop koffie drinken op de kade. Quatro Cafe Américano y uno Espresso voor Jaap. Een chagrijn van een meid had er wat weinig zin en de espresso ging al helemaal niet. Het afrekenen met bovengenoemd persoon is een verhaal op zich:

De rekening was 5,- GIPound. of € 10,- (de officiële koers op dat moment was €1.06). Ze wilde alleen passend papiergeld, maar Roberto had alleen biljetten van vijftig. Zij had de oplossing! De vijftig Euro ruilde ze voor vijfentwintig pond, daar hield ze de koffie af en ze gaf twintig pond terug… Gelukkig bleek David’s vader nog Engelse ponden te hebben en kon alsnog betaald worden.

Met uitzicht op een grote bloempot, met een bijpassend jacht, smaakte de koffie toch nog goed.

Voor de skipper een mooie klus en voor ons een leuke dag.

Hasta la vista..

Note:

Als complement op het verslag van Fransje in Puerto de la Duquesa 29 heeft Rien ook nog zijn  sobjectieve versie van het gebeuren gegeven. Zie logboek 20 december 2008 op zeilboot.biz