Dartsailor

Puerto de La Duquesa 29 (2009)

January 4th, 2009

Vier weken in Spanje en nog niks geschreven. Reden? Overwegend luiheid denk ik en wat aanloopproblemen voor we een appartement hadden dat aan onze eisen voldeed.

Vanuit Nederland konden al niet vinden wat we wilden; iets met veel zon op ’t balkon en aan de haven.

Besloten om gewoon te gaan en ter plekke wat te zoeken.

Konden tien dagen het huis van Engelse vrienden gebruiken en dan vonden we vast wel wat.

Was nog wel wat koud daar; niet meer bewoont sinds augustus!

De PrijsKostenZon-verhouding was toch de bottleneck, bovendien was er meer bezet dan we gedacht hadden. Een beetje onder tijdsdruk gekozen voor een Spaans ingericht appartement aan een rustig pleintje en boven “La Traviata” , een van de betere restaurants.

Wellicht heeft ’t feit dat mijn favoriete bar ook aan dat plein was wat teveel meegewogen in mijn beslissing… Feit was dat we er ons niet gelukkig voelden. Donkerbruin en donkerblauwe tegels tot ’t plafond in de twee enorme badkamers. Onvoldoende verwarming; een veel voorkomend probleem waar je hier echt op moet letten in de winter. Kon er bovendien geen goed Wifi-netwerk vinden en dat wordt ook echt een probleem als je twee laptops bij je hebt.

De tweede dag besloten dat we hier niet wilden blijven. Geen probleem we verhuisden in de namiddag naar ons huidige, lichte en zonnige appartement. Niet direct aan de haven maar via de achterdeur slechts 100 mtr van zee.

En na een dagje experimenteren samen met de ‘signaalleverancier’, en het inzetten van een meegebrachte range expander hadden we een prima netwerksignaal.

Overigens zijn er hier rond de haven ineens meerdere bars die een vrij netwerk hebben. Laptoppers welkom in de Cbar…

Er is hier een stuk minder activiteit dan vorig jaar. Heeft alles te maken met de  credietcrisis en vooral met de koers van het Engelse Pond, zo’n 30% minder Euro’s te besteden dan anderhalf jaar geleden hakt er natuurlijk wel in.

Ondertussen al weer  vrienden en veel bekenden ontmoet; lekker van de zon genoten en maar weinig de paraplu hoeven te gebruiken.

Hard geconfronteerd met de regel dat je hier ook handsfree moet bellen; het positieve is dat de boete hier tien Euro minder is en dat de agenten buitengewoon aardig waren, alleen Spaans spraken en ikke niet begrijpen; Olanda, Flakkee, you know… Kreeg een briefje, net als een echte Spanjaard, hoorde nog iets van Banco Santander en dat was ‘t; gracias y adios. Las twee dagen later in de krant dat , volgens de  statistieken 76% van deze briefjes “vergeten” worden door de ontvanger. De bedoeling is om dat medio 2010 met een kwart te hebben teruggebracht…

Hebben Rien en Norma van de ‘Tampat Senang’ ook weer ontmoet. Hadden hun mast bijna overboord gezeild voor Gibraltar. Na een paar harde klappen was ie 20 cm naar beneden gezakt. Geen lekkage , maar de stagen komen dan slordig slap te hangen en met wat zeegang schijnt dat wat je noemt een “enerverende ervaring” te zijn.

Enfin, ze zijn veilig in de haven teruggekomen. Voor mij aanleiding om eens poolshoogte te gaan nemen (in dit geval de masthoogte te bekijken) en wellicht wat hand- en spandiensten te verlenen.

Dit laatste bleef beperkt tot het aan land brengen van een gewichtige gereedschapstas. Wetende dat de op- en afstapmogelijkheden bij dit schip enige circuservaring vereisten had ik deze tas zorvuldig dichtgeritst, wat Norma deed opmerken: “Dat doet Rien nooit…”

Zie hieronder het leedvermakelijke verslag van een niet-ooggetuige:

Geen beter vermaak dan…

Puerto de La Duquesa, Zondag 21 december 2008

Gisterenmiddag zat ik hier gezellig achter mijn computer, wilde Alies invoeren in mijn Skypebestand om haar eens uitgebreid te kunnen bellen.

Dan komt Han binnen, in een flits zie ik dat hij een ander overhemd aan heeft, iets paarsigs, en een veel te grote broek.

Het eerste wat in mij opkomt is de gedachte: “Moet ik nou zeggen dat hij een mooi hemd heeft gekocht of kan ik mijn echte mening geven?” Ik verwachtte niet anders dan dat hij weer eens naar de secondhandshop geweest was, waar hij pas ook nog een Armanibroek heeft gekocht. Als je goed op zijn kontzak let dan zie je het metalen driehoekje waarin de naam staat gegraveerd. Hij kostte maar 15euro.

Dat even terzijde.

Hij loopt, een beetje wijdbeens, door naar het balkon. In de gauwigheid zie ik ook dat hij een flinke druppel aan zijn neus heeft hangen en hij trekt een waterig spoor door de kamer; hij had ook nog een tasje bij zich.

Ook nu trek ik mijn eigen conclusie:

We hadden wat woorden gehad voordat hij was vertrokken, dus het eerste wat in mij opkwam was dat het deze keer wel heel hard aangekomen was, er waren geen tranen maar wel een hele grote drup aan zijn neus met daarin een bel.

“Ik ben in het water gevallen toen ik bij Rien en Norma van de boot stapte.”

Hoe het allemaal zo gekomen is:

Na dagen aan het klooien te zijn geweest om een draadloos netwerk te kunnen ontvangen, stuitte hij op het volgende probleem. Zijn Nokia dreigde ermee op te houden als hij hem niet snel zou opladen, maar waar was het ladertje? Geen idee.

We hebben hiervoor in twee andere huizen gewoond en mogelijk is het daar achtergebleven, in het weekend kom je daar niet achter.

Han naar de Chinese winkel, een soort one-dollar-shop, komt thuis met een hele kaart met connecties voor allerlei merken en dus ook de Nokia, verwacht hij, het staat er ook op. Maar nu werkt het niet.

Ik nam aan dat hij ermee terug was gegaan, zoveel wordt hier ook niet gecommuniceerd, maar hij ging dus naar bovengenoemd echtpaar, vrienden van ons, leuk stel.

Daar even een praatje gemaakt, ik was er niet bij, maar Rien zei dat hij er wel een stukje over op zijn website zou zetten. Dus voor het precieze verloop kun je later kijken op in Rien’s logboek

Ik kan alleen maar verhalen vanaf het moment dat hij hier binnen stapt.

Rien had hem een broek en overhemd gegeven nadat hij na een tijdje in de touwen te hebben gehangen weer op het droge kon worden gehesen.

Zijn neus bleef nog wel tien minuten flink doordruppen, waarschijnlijk waren zijn voorhoofd en kaakholtes vol water gelopen.

Hij vertelde wel dat hij niet begreep waarom hij toch zolang op zijn kop had hangen, dat duurde totdat hij een zware gereedschapstas losliet die hij stevig in zijn hand had. Zijn vrienden vonden het toch wel erg lang duren voordat hij weer boven water kwam en wilden er net inspringen.

Toevallig had Han de tas eerst even gesloten. In dit geval was hij makkelijk te traceren vanwege de luchtbellen.

Han heeft wat schrammen opgelopen, ergens is hij met zijn been langs geschuurd, een bloeduitstorting waar hij verder geen last van heeft, zijn knie doet pijn bij het lopen en dan heeft hij nog een rode striem onder zijn arm vanwege het touw waarmee hij uit het water is gehesen.

Ik heb hem lekker in bed gestopt met een kruik, boterhammetjes, krantje, computer en niet te vergeten een drankje.

Het begon allemaal met zijn Nokia, maar met de tewatergeraking was ook dat probleem opgelost, hij ligt nu op de bodem van de haven. Zijn portemonaie zat nog wel in zijn broekzak, compleet met AH bonuskaart.

Nadat Rien en Norma de tas met gereedschap uit het water hadden gevist kwamen ze nog een poosje gezellig langs.

Rien kon niet nalaten om te vragen of Han toevallig nog had gezien hoe zijn onderwaterschip eruitzag, “als je toch zo op je kop hangt dan gaat zoiets in een moeite door,” meende hij.

Fransje van Emden.

The day after..; loop nog een beetje als Inspector Morse.

Filed under: