Nu al ruim drie weken in Spanje; heb weer hetzelfde appartement als vorig jaar.
Fransje komt wat later want die wilde eerst nog genieten van het vriesweer, de sneeuw, ijzel en gure winden.
Zij bracht me op zondagmorgen, heel vroeg, geen files, naar Rotterdam. Net voor we de Beneluxtunnel inreden kwam ik tot de ontdekking dat ik m’n paspoort vergeten was… Dat was dus even paniek maar Fransje blijft, zoals gebruikelijk, heel rustig en zegt dat ik wel een tijdelijk iets bij de Koninklijke Marechaussee kan krijgen. Had ik vroeger, in het nog niet gecomputeriseerde tijdperk, ook wel eens meegemaakt en dat ging toen inderdaad. Moest dus nu in de EEG, rijbewijs met BSN en per computer ingecheckt zeker lukken; nou mooi dus niet!
Een uit onze overzeese gebiedsdelen afkomstige man in uniform van de KM zei dat ze dat niet meer deden, er was geen formulier meer voor. Dat ze bij de toegangscontrole toch, zoals gebruikelijk, even in de computer konden kijken of ik ’t echt wel was bleek ook geen optie.
Mijn persoonlijke crisismanager kwam op ’t idee om het document door Robert te laten brengen. De caravan was open en ik wist precies waar ’t lag; ik houd altijd overal rekening mee…
’t Is allemaal goed gekomen. Met speciale medewerking van de meelevende dames van Transavia mocht ik een kwartier voor vertrek m’n bagage nog op de band zetten. In Malaga vroeg en keek niemand naar ’t ding, hoe opvallend er ik ook mee wapperde. Bienvenido a Andalucía, señor!
Met de klaarstaande Panda onderweg naar Puerto de la Duquesa ( in ’t vervolg PdlD ). Langs de A-7 eerst getankt, telefoonkaart opgeladen en een stokbroodje gegeten. Bij vrienden in Marbella koffie gedronken buiten in de zon en even gezellig bijgepraat. In Estepona bij de CarreFour boodschappen gedaan, inclusief een liter Famous Grouse voor € 11,95 en een doos Rioja Crianza.
Aangekomen in PdlD kon ik, op een bij mij bekend adres, de sleutel van het appartement uit een buitenkluisje halen waarvan ik de code gekregen had, alles perfect geregeld!
Aankomst MdlD,13-12-2009
’s Maandags mijn internetverbinding met de server van Monitor Marine opgezet. Met behulp van mijn Linksys Range Expander aan ’t balkonhek een excellente 54Mbps.
Flessenpost…
Het weer was goed. Regelmatig een lekker zonnetje en een graad of achtien. In de krant las ik dat het, vooral in november, heel weinig geregend had. Er werd gesproken over een sproeiverbod…
Nou, zo’n dag of vier voor Kerstmis is ’t gaan regenen, regenen, regenen.. De boeren in die eerst nog bang waren dat de droogte de gewassen bedreigde vonden deze op eerste Kerstdag onder water en ’t vee verdronken…. De rivieren stroomden met donderend geweld naar zee, het water sleurde alles mee en huizen liepen onder. Vanaf m’n balkon gezien lag de grens van het gele rivierwater heel ver in de zee. In een week tijd kwam er 113 kubieke hectare water bij in de stuwmeren; genoeg voor twee jaar watergebruik..
wel mooie beelden..
Op vrijdagavond 8 januari 2010 begon mijn laptop rare dingen te doen… Bij het opnieuw opstarten verscheen, op het overigens zwarte scherm, de tekst “schijfleesfout.. probeer Ctr,Alt,Delete om de computer opnieuw op te starten” Na ongeveer 25 keer de moed opgegeven.
Zaterdagmorgen naar het servicecenter (internet,post,fax,etc.) gevraagd of ze een computerexpert kenden die een oplossing wist. Kreeg onmiddelijk een visitekaartje van Rob (kende ik al van drie jaar geleden en had altijd zorgvuldig z’n telefoonnummer bewaard); hij beloofde over een uur te komen!
Dacht toch echt aan een kapotte schijf…, wat het ook bleek te zijn. Om vijf uur was hij terug met de laptop, nieuwe harde schijf er in, opnieuw geinstalleerd met XP en MSoffice, etc., werkte weer goed. Had gelukkig een backup van de bestanden op m’n thuiscomputer maar o.a. de foto’s van de afgelopen weken zijn gewoon kwijt.
Het wordt dus wat moelijk om een verhaal te maken, de plaatjes zijn voor mij altijd een geheugensteun.
Tot ziens.
January 6th, 2010
Ben al sinds 13 december weer hier in Marina de la Duquesa. Had me steeds voorgenomen om weer , min of meer regelmatig, verslag te doen. Analyserend kun je deze update meer zien als een poging om het in mijn aard liggende “vooruitschuiven” voor het begin van ‘t nieuwe jaar nog even goed te maken.
Ergens vroeg in Maart kwam ik weer terug in Middelharnis. Suzan had haar round-the-world vliegreis naar Nieuw Zeeland geboekt voor 6 April; nog net even wat tijd om elkaar nog te zien. Ze kwam op ‘t idee om mijn verjaardag met ons oorspronkelijke gezin in Zoutelande te vieren. We zijn daar vroeger wel tien jaar op vakantie geweest; een goed idee om herinneringen aan zon, zand, zee en zeilen nog eens op te halen in die omgeving. Vakantieappartementje gehuurd, niet eenvoudig in deze tijd en op korte termijn, maar we vonden iets vlak bij de duinen en ‘t strand bij Marc en Michelle Riemens. We hadden drie goede en gezellige dagen…
Zoals genoegzaam bekend uit de voorgaande post had ik besloten om de “Doggersbank” te verkopen. Dit vroeg natuurlijk extra poets- (dek)verfwerk om te zorgen dat de potentiële kopers alleen maar zouden denken: owatistiemooi…! Kreeg warempel ook nog mensen die het hardop zeiden en ‘m gelijk wilden kopen en daarna hoorde je niks meer. Van de meest exotische koper kreeg ik deze mail:
Bericht:
> villeneuveguillaume@ymail.com
>
> BONJOUR Mr/Mme
>
> Pour notre 15éme anniversaire de mariage je tenais à offrir un cadeau exceptionnel à mon épouse et notre choix mes enfants et moi sait porté sur votre Bateau.
> Mais vue notre localisation puisse que nous résidons (ma famille et moi) présentement en Afrique sub-saharien précisément en Abidjan nous aimerions avoir un maximum d informations relatifs, dans un >premier temps à l’état du Bateau ; donc essayez de nous faire parvenir des photos récentes un descriptif ou inventaire et dans un deuxième temps si possible un rapport d expertise qui nous aidera dans notre >prise de décision.
>
> Dans l attente d une suite je vous fais toute mon amitié.
>
> Bien à vous.
>
> Mr Villeneuve Guillaume
Na mijn respons kreeg ik dit bericht:
Thanks for your quick respond to my offer and I just call my lawyer and my bank manager as soon as I receive your mail to seek their advice on this kind of transaction and I was told by my bank manager that the only secure mode of making payment will be bank to bank transfer which is wire transfer that normally takes three to four working days before the money will be accredited into your account ok be it that i will not be coming to your country to have a see to the boat because of my business schedule.
But before then want to know the last price of the boat, i want to know if you are the owner of the boat.
I want you to send me your contract paper in other for both of us to sign agreement before making and payment. I want to know the last price of the boat?
I want you to understand that I am a France nationality and I base in Cote d’Ivoire for business, and I can not be able to come to your country to have a sea ride of the boat but I believe that your boat is in good condition.
As soon as we finalise in the agreement and the payment is be made then my forwarding agent that stay in United Kingdom we have to come to your country for shipment of the boat down to Africa.
Presently like I have said before that I am in Cote d’Ivoire for now and I want the boat to be brought to me here.
Below is my contact address should in case you needed it to prepare your contract sale agreement.
Librairie de la poste 12 Avenue de la poste 11 B.P 2094 Abidjan 11 Cote D’Ivoire Tel: 00225 66783651 Fax: 0022521262145.
I wait for your call.Tel: 00225 66783651
Mr. Villeneuve Guillaume
Hierna in enigzins geordend tijdspad:
Met Arja 
Jaap en Truus in M’harnis
Even kijken 
op de kaai
Impressie van het terrein naast de haven van Oolgentgensplaat dat was gereserveerd voor een optreden, op 15 mei, van “Op Volle Kracht”
Met Hemelvaartsdag fungeerde ik als bergingsschip. De “Mallemok” van Boris Koerts heeft een kapotte motor en moet van Brouwershaven naar Hellevoetsluis voor reparatie.
Wordt een stoer tochtje met Boris, Joop en Aad als respectievelijk: Bezorgde eigenaar, bezorgde schoonvader van de eigenaar en bezorgde bootsman/adviseur. Dus ik had het geluk dat ik onbezorgd door kon varen…
Op een mooie zon(nige)dag in Juni zomaar even een tochtje op ‘t Spui met m’n zus An en zwager Bram.
… en dat allemaal voor een, of twee bier(tjes).
En toen….: “PAPPA, JE WORDT OPA !”. Suzimo, onze benjamin, zit altijd vol verrassingen. Gaat daar moeder worden in Nieuw Zeeland terwijl we ze nog maar net uitgezwaait hebben. Dacht altijd nog aan haar als “dat kleintje”, maar nu is ze plotseling groot geworden!
… ” Hij is zó lief Pap!” 
… und das Ergebnis
Maar als ik een jonge meid was, zo’n vent… 
Het is toch echt waar… 
‘t is nu zomer daar… 
en het ”huis” is klaar… 
De bus staat in de “tuin” van de vroedvrouw en ze hebben er ook nog een huisje met een badkamer en douche bij… Suus en Lars, ik ben trots op jullie… XXXXXXXX
M’n zusjes uit Utrecht en Genderen logeerden in Sommelsdijk en dat was een mooie gelegenheid om ze mee te nemen naar de visafslag in Stellendam
om even een visje te eten.
In augustus met Wim naar het Veerse Meer geweest dat geheel in beslag werd genomen door bootmensen uit Meneerse (Middelharnis). Gezellige dagen gehad, je leert nog eens wat Flakkees… Door een hele grote, echte Flakké-er werd ik, en vele anderen, van de steiger gegooid. Maar ja, telefoontje nog in m’n zak dus dat moest even opgebakken worden om te drogen 
heeft niet geholpen…
Op de terugweg naar huis hoorde ik dat ik in Den Osse verwacht werd voor het Dartsailer weekend; vergeten dat het dat weekend was. Must be AL (Alzheimer Light). Wim afgezet in Oude Tonge en de volgende morgen terug naar de Grevelingen. ’s Avonds nog iemand ontmoet in café “De Geit”, was over uit Nieuw Zeeland, die m’n Nokia 6310 kon repareren. Ik had er twee en ze deden het weer…, tot de volgende morgen. Maar het was een gezellige avond!
Van het Dartsailerweekend geen foto’s. Het waaide hard en ik voer alleen, dus geen tijd. Wel als enige van de hele groep tijdens de puzzeltocht die verrekte joon gezien…
Een week later al weer naar de Grevelingen voor het Zuidelijk Evenement van de VEGAclub met de “Mallemok”van Boris. We hebben nu dus beide geen Albin Vega meer, maar vinden het gewoon een gezellig clubje mensen. Het waaide behoorlijk en het begon steeds harder te waaien. Met alleen de kluiver en de bezaan kwamen we tot de Hoek van Bommenede maar daarna kon alleen de motor, en als steun een puntje van de kluiver, ons naar Den Osse brengen. Daar aangekomen troffen alleen Noud, in z’n eentje van Wemeldinge gekomen.. Chapeau !
Boris, Joop en Robert 
Nat, nat..
Alle andere deelnemers waren met de auto gekomen, dus geen wedstrijd; wel een gezellig diner.
Hoog en droog 
en de stuurlui op de wal 
Ondertussen was wel de “Doggersbank” verkocht. De kopers, Hans en Ziggy, zijn bijzonder aardige mensen. Hans heeft een AH-appelkoek syndroom. Geef ‘m een verse appelkoek en je verkoopt ‘m zo je boot. Ben nog een paar maanden met hun bezig geweest. Verborgen gebreken repareren, zeilinstructie, dagje zeezeilen, gezellig eten, masten strijken, boot samen wegbrengen en later ook nog helpen met afdekken. En nu ligt ie in “De Gouden Ham”, een zandwinningsput aan de Maas bij Megen…
Moet toch nog even wereldkundig maken dat ik bij alle reparaties de fantastische medewerking heb gehad van m’n watersportvrienden. Vooral het reparen van een slecht verborgen gebrek, een weggeroestte verstevigingsplaat onder het dek. Die plaat zat goed verborgen achter het luikje van de ankerbak. Dat luikje zit weer aan ’t voeteneind van het bed en is dan weer hééél klein… Samengevat: Een moeilijke locatie voor goed geconserveerde mannen die door de jaren heen hun reserves zorgvuldig hebben opgeslagen…
Roestig en Roestvast 
…en vele “gebeden” verder.
MvdV: Ontwerp & constructie. AvW: Laswerk. HS: (De)montage & gebeden. HD: Finale montage
Ondertussen ook al druk op het internet aan ‘t zoeken naar een ander “bootje”, iets van zo’n 7 meter. Veel te koop maar ik wil ook iets waar ik op gezien wil worden, moet er gewoon goed uitzien! Heb de vorige ook altijd op m’n gevoel gekocht, en dat is nu ook weer gelukt.
Had deze gezien, helemaal in ‘t uiterste noorden van Friesland, en was wel een beetje verliefd geworden, maar al m’n watersportvrienden vonden dat ik hier geen relatie mee moest beginnen. En óh, ze was zó mooi, en m.i. geen verborgen gebreken. Hoe vaak kom je dat tegen in een huwelijk? Zit wel een hoop onderhoud aan en als je dat verwaarloost…, nou dan weet je ‘t wel.
In Sneek vond ik uiteindelijk een alternatief , mooie lijn en handzaam.
Het was de vijfde Jeanneau Tonic 23 die ik zag en deze rook ‘t lekkerste en was ‘t voor mijn gevoel! Overigens waren drie van die vijf al verkocht, dus dat zegt ook wel iets. Deze was de duurste maar ook de mooiste en na een gesprek met de eigenaar heb ik een bod gedaan waar hij, en ik, tevreden mee waren. Martijn en Anja, bedankt voor de hartelijke onvangst en de correcte afwikkeling van de levering.
En hier is ze dan…
… de “Festina Lente”
Eventueel nog te verlengen tot “FESTINA LENTE CAUTA FAC OMNIA MENTE ”
L.O.A. 7,30 mtr
Beetje als afsluiting van het seizoen in oktober met “De Bruine Os” nog even het Rondje Tiengemeten voor Rond- en Platbodems vanuit Willemstad. Onze grote opponent “D’n “B”0ssche Bol” heeft ons dit jaar “nie kunne pakke” ; we waren gewoon wat eerder weg. Te vroeg, hoorden we van de wedstrijd leiding ,maar die minuut maakt niks uit, we zágen ze niet eens meer… Zal wel komen omdat ze nummer 13 hadden. Volgend jaor gewoon nie zo lang in ”Ons Genoegen” , da schilt ok unnen hoap !
… impressies.
IN MEMORIAM
Ton van Strien is vandaag begraven.. 
In Post 16, 14 december 2007, schreef ik dat ik een hier een huis voor Ton & Alies geregeld had. Ze wilden in januari ook graag naar hier komen om de winter door te brengen. De winter daarvoor waren ze in Portugal geweest en nu wilden ze toch liever naar Spanje. Het is toen niet doorgegaan omdat Ton hoorde dat het ivm zijn gezondheid niet verantwoord was. Vele behandelingen en veel lijden later kon zijn lichaam niet meer en is zijn leven rustig tot een einde gekomen.
Wij herinneren hem als een echte Rotterdammer, die slechts één keer in z’n leven in Amsterdam geweest was. Hij is na zijn pensionering in M’harnis komen wonen, maar zelfs deze zomer ben ik nog met hem naar z’n vaste garage in Rotterdam geweest voor een controle beurt. In de rechterachterband zat een halve atmosfeer te weinig lucht en het achterportier zat alleen maar op ‘t kinderslot. Ik was wel blij dat hij naast me zat, ik had die garage zonder aanwijzingen nooit gevonden.
De laatste clubbarbecue heeft hij nog volop genoten… 
De shanty “Ketelbinkie” was zijn favoriete lied, hij zong ‘t altijd uit volle borst mee.
Ton, als we het zingen zullen we aan je denken > KETELBINKIE < en we zullen ‘t héél hard zingen………
Alies, Ton en Bas alle sterkte toegewenst.
December 31st, 2009
PRIJSAANPASSING
DEZE MOOIE KOTTERKITS NU VOOR SLECHTS € 50.000,=
Deze link voor specificaties > MS ‘Doggersbank’ < This link for full specifications
Gebruik CONTACT voor meer informatie. Use CONTACT for more information.
March 7th, 2009
Losse verhalen.
Kreeg van Fransje, die alweer thuis is, een foto opgestuurd van de klimatologische condities in mijn caravan op 5 februari j.l.
Het schijnt binnen hardstikke droog te zijn maar ik zie voldoende reden om nog een maandje hier te blijven; 10 maart kom ik weer terug.
Vraag: Is er iemand die uit kan rekenen hoeveel vocht er in 60 m3 lucht van -2 grC bij 748 mm Hg = 997 hPa zit?
Is een belangrijk gegeven voor de bepaling van de stand van mijn relatie(ve) luchtvochtigheid..
De enige die op deze vraag reageerde is Wim:
Hallo Han,
Op je vraag hoeveel vocht er in 60 m3 lucht kan van -2 C en een barometer van 750 mb. gaat men als volgt te werk:
Ga even uit van je caravan, alle ramen sluiten en dmv een slang water naar binnen pompen, je kan er van uit gaan dat er dan 60 x 1000 liter water in je caravan staat. Dus 60 ton. Dit kan alleen als het niet vriest.
Daarna afwachten tot het gaat vriezen. Helaas gaat de zaak dan uitzetten, je kent dat wel van vroeger als een fles melk buiten bleef staan. Dat zal vermoedelijk ook met je caravan gebeuren. Gelukkig is het maar theorie. Oh ja, de luchtdrukveranderingen zijn te verwaarlozen.
Groetjes, Wim.
Leuke klets maar geen antwoord. Dus nieuwe pogingen welkom.
El Capricho
Roberto heeft in Casares op 400 mtr boven zeeniveau voor een zacht prijsje een leuk huis gekocht met een lekker groot stuk vlak terrein en een zwembad.
Het ligt tegen een populair wandelgebied en ‘t gaat na een verbouwing in de verhuur. Te boeken via mijn ex-collega Karin Doorakkers.
Vanaf het terras een schitterend uitzicht met in de verte Gibraltar en daarachter Marokko.
Voortvarend zijn er gelijk een paar bouwvakkers ingezet die een stuk buitenmuur eruit slaan om van de badkamer twee badkamers te maken. Zij doen ook het stuckwerk op de plaatsen waar zoldertjes, balken en ramen eruit gesloopt zijn.
De keuken moet van een nieuw granieten aanrecht worden voorzien en het blijkt dat de onderbouw deze zware weelde nauwelijks zal kunnen dragen. Wordt besloten om maar gedeeltelijk nieuwe kasten te kopen en de deurtjes over te zetten. leek mij een leuke klus om op m’n gemak te doen. Is ondertussen gebeurd en m’n broer Arie zou ‘t niet beter hebben gedaan en die is (of was) van de keukens.
De boog is ‘t werk van onze “albañil”.
Boven de terrasdeuren was een gemetselde boog met een grappig rond raam. De pergola die als ondersteuning van een zonnedak diende dekte de boog en het raam half af en dat was, zacht uitgedrukt, geen fraaie gezicht. Besloten werd om een nokbalk vanaf de horizontale ligger tot boven de boog in de muur aan te brengen en het geheel te voorzien van dwarsliggers. Hoe dat constructief opgelost moest worden was mij als senior dwarsligger op ‘t lijf geschreven. Heb er wat dagdelen alleen aan gewerkt en het resultaat was, zoals m’n zwager Jan Janssen uit Utrech het uitgedrukt zou hebben: ”nie slech, jochie…”
De pergola bij ‘t zwembad met de groene wanden 
moet ook nog voorzien worden van dwarsliggers.
Kom ik even niet aan toe want m’n zoon komt een weekje naar hier en bovendien is dat zo simpel, daar hebben ze geen senior dwarsligger bij nodig.
Je ziet ‘t niet maar hier zit ik op m’n lauweren te rusten… 
Proost !
February 10th, 2009
24 januari t/m 3 mei 2009
Noordbrabants Museum te ’s-Hertogenbosch
De ideale vrouw zult u zeggen, bestaat ze dan? Ben ik er zelf een? Of hoe vind ik de mijne? Ga op zoek naar het antwoord in het Noordbrabants Museum. Hier maakt u kennis met de ideale vrouw van vroeger en vandaag in een unieke mix van kunst en media. Ontdek aan welke uiteenlopende eisen de ideale vrouw moet voldoen: een expositie over vrouwelijke ideaalbeelden van toen en nu.
De tentoonstelling is opgebouwd rond de meest ‘gewenste’ vrouwelijke eigenschappen. Verschillen en overeenkomsten tussen het ideaalbeeld vroeger en nu worden duidelijk doordat oude schilderijen, prenten en gedragsboeken tegenover hedendaagse videowerken, filmpjes, foto’s en glossy’s worden gezet.
Exposerende kunstenaar(s) / exhibited artist(s):
Jan van Bijlert - Ferdinand Bol - Salomon de Bray - Amie Dicke - Rineke Dijkstra - Marlene Dumas - Gerbrand van den Eeckhout - Kinke Kooi - Willem Bartel van der Kooi - Neel Korteweg - Peter van Lint - Nicolaes Maes - Gabriël Metsu - Albert Neuhuys - L.A. Raeven - Julika Rudelius - Charlotte Schleiffert - Hinke Schreuders - Thérèse Schwartze - Marianne Theunissen - Theodoor van Thulden - Sonja Wyss
xxxxxxxxxx webruimte aangeboden door een trotse vader xxxxxxxxxx
February 5th, 2009
Motor doet ‘t niet meer…..
Deze keer de meeste aandacht voor de “Over Draft”, een Fairline Squadron van 18 meter.
Dit exemplaar is uitgerust met twee V8 MAN dieselmotoren van 800 PK.
De bakboordmotor heeft een flinke schade doordat er een klep door de zuiger is geslagen en een enorme ravage heeft veroorzaakt.
… moet dus uitgebouwd worden, en dat is een hele klus want die zit onder de salonvloer en weegt zo’n anderhalve ton…
Na veel meten en praten wordt besloten om het dak van de salon, tevens de vloer van de flyingbridge, eruit te zagen en de motor er via dat gat met een kraan eruit te hijsen. Er moet dan wel ’t een en ander uitgebouwd worden en bovendien wil de eigenaar dat alles afgeschermd wordt om beschadiging en en olievlekken te voorkomen. We sturen hem steeds foto’s van het verloop van de werkzaamheden en horen dan wat er nog verder afgedekt moet worden.
.. en ‘t was zo mooi gecapitonneerd.
Als laatste werd op vrijdag ‘t gat gezaagd, een dekzeil over de brug gespannen en voor maandag de vrachtauto besteld.
‘t dak eraf en hijsen maar…
Daar stond ie …
en daar gaat ie …
De motor staat nu in de MAN servicewerkplaats te Estepona in afwachting van ‘t expertiserapport van de surveyor.
Volgende keer een wat minder technisch verhaal.
February 4th, 2009
Naar Gibraltar.
Vorige week een boot naar Gibraltar gevaren. Er gaan steeds meer onder Engelse vlag varende schepen, naar “The Rock” vanwege dreigende belastingmaatregelen.
Britons living in Spain face massive taxes on boats
British boat owners with moorings in Spain are preparing to take legal action against regional authorities after being forced to pay tax on their yachts and register them under a Spanish flag or risk losing their vessels.
Source: telegraph.co.uk
Het schip heet abracadabra en is een 60+ voeter met, zoals gebruikelijk, een paar flinke dieselslurpende motoren er in. Met Roberto als schipper, Jaap en ik als bemanning en David en z’n vader als passagiers voeren we de haven uit na afmelding op het havenkantoor. Dat afmelden willen ze graag want in veel gevallen staat er nog een rekening open, die dan eerst betaald moet worden.
Peppie bleef achter bij Eva, David’s vrouw, en wie Eva heeft ontmoet zou dat ook wel willen ....
Buiten de haven werd gelijk fullspeed gegeven want hier geldt “Fast is Fun”. Met een cruisingspeed van 25 nmph onderweg naar Gibraltar zagen we overal rond ons de dolfijnen duikelen. Het is een crime om zo’n beest op de foto te krijgen, als je ze ziet ben je te laat; dus gewoon blijven proberen, misschien heb je de volgende… Stom eigenlijk, want waarom moet je er een foto van hebben; iets te bewijzen soms? Jullie geloven me toch ook als ik ’t vertel?
Met een rechtlijnige afstand van ongeveer 25 km, oftewel 15 nm, is dat dus snel gedaan en waren we al gauw bij de oostpunt.
De Zuid- en tevens Westpunt van Gibraltar heet Europapoint en daar verging vorig jaar oktober de bulkcarrier “Fedra” niet al te best. Het achterschip ligt er nu nog op de rots en zal daar nog wel even blijven tot er paar Gibraltarponden zijn overgemaakt voor ’t opruimen; het voorschip ligt al in een rustig hoekje van de in de haven. Er zijn verschillende filmpjes op YouTube te zien en dit is er één van: Fedra breekt in tweeën
Na onze ‘abracadabra’ afgemeerd en schoongemaakt te hebben gingen we even een kop koffie drinken op de kade. Quatro Cafe Américano y uno Espresso voor Jaap. Een chagrijn van een meid had er wat weinig zin en de espresso ging al helemaal niet. Het afrekenen met bovengenoemd persoon is een verhaal op zich:
De rekening was 5,- GIPound. of € 10,- (de officiële koers op dat moment was €1.06). Ze wilde alleen passend papiergeld, maar Roberto had alleen biljetten van vijftig. Zij had de oplossing! De vijftig Euro ruilde ze voor vijfentwintig pond, daar hield ze de koffie af en ze gaf twintig pond terug… Gelukkig bleek David’s vader nog Engelse ponden te hebben en kon alsnog betaald worden.
Met uitzicht op een grote bloempot, met een bijpassend jacht, smaakte de koffie toch nog goed.
Voor de skipper een mooie klus en voor ons een leuke dag.
Hasta la vista..
Note:
Als complement op het verslag van Fransje in Puerto de la Duquesa 29 heeft Rien ook nog zijn sobjectieve versie van het gebeuren gegeven. Zie logboek 20 december 2008 op zeilboot.biz
January 22nd, 2009
Nog steeds wat ‘achterstalligheid’.
Roberto heeft twee huizen op z’n (berg)land staan. In het kleine huis woonde hij terwijl hij z’n nieuwe huis aan ‘t bouwen was, daarna was het verhuurd. Laatste huurder verhuisde een maand geleden naar La Linea en ‘it needed some work’. Het is een schattig Spaans huisje met een mooi overdekt terras. Ik heb het buiten(hout)werk geverfd en samen met Fransje alle muren opnieuw van een mooie nieuwe latexlaag voorzien. Fransje’s vriendin Antoinette, de moeder van Roberto, was er ook en die verzorgde de catering en het afplakken van de kozijnen. Is echt geschapen voor ‘t subtiele werk; een lieve vrouw en heeel precies…; meer een penseelster.
En Roberto ? Die was ondertussen aan ‘t diggeren met z’n diggertje, tientallen meters sleuven met daarin weer rooie plastic buis en daarin weer honderden meters kabel. Valt me mee dat hij zijn diggertje nog geen Solitaire genoemd heeft naar ’s werelds grootste pijpenlegger waar hij jaren op heeft gevaren… Vooraf, tussendoor en erna knipt en zaagt hij takken af, rukt struiken uit de grond en stookt daar samen met huisraad, lege zakken en sloophout een knetterend, maar vooral rokend, vuur van. In ‘t voorbijgaan ( hij moet dan iets halen uit z’n schuur) komt hij ook nog even binnen om de spoelbak uit ‘t aanrecht te trekken of even wat op te vegen (voor op ‘t vuur). Dingen die je nog nodig denkt te hebben moet je scherp in de gaten houden…
Af en toe wordt er ook nog aan een boot gewerkt. Vaarklaar maken voor de klanten die de feestdagen komen door brengen. Even naar buiten om de zaak even goed warm te draaien en te kijken of alles werkt. Is niet helemaal mijn ding om met zo’n halfglijder, voortgestuwd door 1700 pk en met een snelheid van 37 knopen, over de golven te bonken.
Zijn ook nog met schitterende Rodman1250 “visboot” naar Sotogrande geweest. Mooi waterverplaatsend schip met 2x 435pk Volvo; laatste jaar maar een middag naar buiten geweest dus aardig wat aangroei en daardoor met 14 knopen maar 2/3 van de maximum snelheid. Een school dolfijnen gezien door de de mensen op de brug maar gemist door mij; ik zat te spelen met de radar in de kajuit…
Jaap en Truus, de ouders van Karin Doorakkers, zijn er ook weer. Gezellig om kontakten te leggen.
Dat gaat zo:
Roberto heeft een huis gekocht, op een schitterende plek boven Cassares, via een makelaar die ook een vriend is van Karin. Karin heeft een verhuurbemiddeling en gaat het huis verhuren. Ik heb Truus en Jaap, rustend aannemer, meegevraagd om verbouwingsadviezen te geven. Karin was er ook en dan zijn er genoeg ideeën. De volgende dag waren Rien en Norma in de haven om naar hun kapotte mast te kijken. Ondertussen had ik het daar met Jaap al over gehad en die wilde daar wel eens naar kijken en eventueel repareren. Zo geregeld dat die elkaar ontmoetten, klikte direct.
… Soms kan er even worden ontspannen.
Afgelopen Zondag zijn we gezellig in Marbella op de berg geweest. Mooiste plek die je je kunt wensen. Zijn nog een paar bouwkaveltjes van anderhalf miljoen beschikbaar en Jaap bouwt er zo een degelijke villa op. Veel beter dan die Spanjaarden…
Was een heerlijke dag, hangend op het terras met een heerlijke bubbelwijn en lekkere hapjes. Jaap was gelijk thuis als duivenverzorger; de Gentse Kroppers werden gelijk gelost voor een demonstratievlucht. Prachtig uitzicht van 180 graden over zee; tot aan Gibraltar en Marokko.
… wat een mooie Gentse Kropper
Terwijl ik aan ‘t werk ben komt Fransje even langs voor de foto en wandelt dan naar Castillo de La Duquesa langs het strand.
Het weer in onze area ziet er voor de komende weken nie slecht uit, toch?
Met groeten en tot de volgende keer.
January 13th, 2009
Vier weken in Spanje en nog niks geschreven. Reden? Overwegend luiheid denk ik en wat aanloopproblemen voor we een appartement hadden dat aan onze eisen voldeed.
Vanuit Nederland konden al niet vinden wat we wilden; iets met veel zon op ’t balkon en aan de haven.
Besloten om gewoon te gaan en ter plekke wat te zoeken.
Konden tien dagen het huis van Engelse vrienden gebruiken en dan vonden we vast wel wat.
Was nog wel wat koud daar; niet meer bewoont sinds augustus!
De PrijsKostenZon-verhouding was toch de bottleneck, bovendien was er meer bezet dan we gedacht hadden. Een beetje onder tijdsdruk gekozen voor een Spaans ingericht appartement aan een rustig pleintje en boven “La Traviata” , een van de betere restaurants.
Wellicht heeft ’t feit dat mijn favoriete bar ook aan dat plein was wat teveel meegewogen in mijn beslissing… Feit was dat we er ons niet gelukkig voelden. Donkerbruin en donkerblauwe tegels tot ’t plafond in de twee enorme badkamers. Onvoldoende verwarming; een veel voorkomend probleem waar je hier echt op moet letten in de winter. Kon er bovendien geen goed Wifi-netwerk vinden en dat wordt ook echt een probleem als je twee laptops bij je hebt.
De tweede dag besloten dat we hier niet wilden blijven. Geen probleem we verhuisden in de namiddag naar ons huidige, lichte en zonnige appartement. Niet direct aan de haven maar via de achterdeur slechts 100 mtr van zee.
En na een dagje experimenteren samen met de ‘signaalleverancier’, en het inzetten van een meegebrachte range expander hadden we een prima netwerksignaal.
Overigens zijn er hier rond de haven ineens meerdere bars die een vrij netwerk hebben. Laptoppers welkom in de Cbar…
Er is hier een stuk minder activiteit dan vorig jaar. Heeft alles te maken met de credietcrisis en vooral met de koers van het Engelse Pond, zo’n 30% minder Euro’s te besteden dan anderhalf jaar geleden hakt er natuurlijk wel in.
Ondertussen al weer vrienden en veel bekenden ontmoet; lekker van de zon genoten en maar weinig de paraplu hoeven te gebruiken.
Hard geconfronteerd met de regel dat je hier ook handsfree moet bellen; het positieve is dat de boete hier tien Euro minder is en dat de agenten buitengewoon aardig waren, alleen Spaans spraken en ikke niet begrijpen; Olanda, Flakkee, you know… Kreeg een briefje, net als een echte Spanjaard, hoorde nog iets van Banco Santander en dat was ‘t; gracias y adios. Las twee dagen later in de krant dat , volgens de statistieken 76% van deze briefjes “vergeten” worden door de ontvanger. De bedoeling is om dat medio 2010 met een kwart te hebben teruggebracht…
Hebben Rien en Norma van de ‘Tampat Senang’ ook weer ontmoet. Hadden hun mast bijna overboord gezeild voor Gibraltar. Na een paar harde klappen was ie 20 cm naar beneden gezakt. Geen lekkage , maar de stagen komen dan slordig slap te hangen en met wat zeegang schijnt dat wat je noemt een “enerverende ervaring” te zijn.
Enfin, ze zijn veilig in de haven teruggekomen. Voor mij aanleiding om eens poolshoogte te gaan nemen (in dit geval de masthoogte te bekijken) en wellicht wat hand- en spandiensten te verlenen.
Dit laatste bleef beperkt tot het aan land brengen van een gewichtige gereedschapstas. Wetende dat de op- en afstapmogelijkheden bij dit schip enige circuservaring vereisten had ik deze tas zorvuldig dichtgeritst, wat Norma deed opmerken: “Dat doet Rien nooit…”
Zie hieronder het leedvermakelijke verslag van een niet-ooggetuige:
Geen beter vermaak dan…
Puerto de La Duquesa, Zondag 21 december 2008
Gisterenmiddag zat ik hier gezellig achter mijn computer, wilde Alies invoeren in mijn Skypebestand om haar eens uitgebreid te kunnen bellen.
Dan komt Han binnen, in een flits zie ik dat hij een ander overhemd aan heeft, iets paarsigs, en een veel te grote broek.
Het eerste wat in mij opkomt is de gedachte: “Moet ik nou zeggen dat hij een mooi hemd heeft gekocht of kan ik mijn echte mening geven?” Ik verwachtte niet anders dan dat hij weer eens naar de secondhandshop geweest was, waar hij pas ook nog een Armanibroek heeft gekocht. Als je goed op zijn kontzak let dan zie je het metalen driehoekje waarin de naam staat gegraveerd. Hij kostte maar 15euro.
Dat even terzijde.
Hij loopt, een beetje wijdbeens, door naar het balkon. In de gauwigheid zie ik ook dat hij een flinke druppel aan zijn neus heeft hangen en hij trekt een waterig spoor door de kamer; hij had ook nog een tasje bij zich.
Ook nu trek ik mijn eigen conclusie:
We hadden wat woorden gehad voordat hij was vertrokken, dus het eerste wat in mij opkwam was dat het deze keer wel heel hard aangekomen was, er waren geen tranen maar wel een hele grote drup aan zijn neus met daarin een bel.
“Ik ben in het water gevallen toen ik bij Rien en Norma van de boot stapte.”
Hoe het allemaal zo gekomen is:
Na dagen aan het klooien te zijn geweest om een draadloos netwerk te kunnen ontvangen, stuitte hij op het volgende probleem. Zijn Nokia dreigde ermee op te houden als hij hem niet snel zou opladen, maar waar was het ladertje? Geen idee.
We hebben hiervoor in twee andere huizen gewoond en mogelijk is het daar achtergebleven, in het weekend kom je daar niet achter.
Han naar de Chinese winkel, een soort one-dollar-shop, komt thuis met een hele kaart met connecties voor allerlei merken en dus ook de Nokia, verwacht hij, het staat er ook op. Maar nu werkt het niet.
Ik nam aan dat hij ermee terug was gegaan, zoveel wordt hier ook niet gecommuniceerd, maar hij ging dus naar bovengenoemd echtpaar, vrienden van ons, leuk stel.
Daar even een praatje gemaakt, ik was er niet bij, maar Rien zei dat hij er wel een stukje over op zijn website zou zetten. Dus voor het precieze verloop kun je later kijken op in Rien’s logboek
Ik kan alleen maar verhalen vanaf het moment dat hij hier binnen stapt.
Rien had hem een broek en overhemd gegeven nadat hij na een tijdje in de touwen te hebben gehangen weer op het droge kon worden gehesen.
Zijn neus bleef nog wel tien minuten flink doordruppen, waarschijnlijk waren zijn voorhoofd en kaakholtes vol water gelopen.
Hij vertelde wel dat hij niet begreep waarom hij toch zolang op zijn kop had hangen, dat duurde totdat hij een zware gereedschapstas losliet die hij stevig in zijn hand had. Zijn vrienden vonden het toch wel erg lang duren voordat hij weer boven water kwam en wilden er net inspringen.
Toevallig had Han de tas eerst even gesloten. In dit geval was hij makkelijk te traceren vanwege de luchtbellen.
Han heeft wat schrammen opgelopen, ergens is hij met zijn been langs geschuurd, een bloeduitstorting waar hij verder geen last van heeft, zijn knie doet pijn bij het lopen en dan heeft hij nog een rode striem onder zijn arm vanwege het touw waarmee hij uit het water is gehesen.
Ik heb hem lekker in bed gestopt met een kruik, boterhammetjes, krantje, computer en niet te vergeten een drankje.
Het begon allemaal met zijn Nokia, maar met de tewatergeraking was ook dat probleem opgelost, hij ligt nu op de bodem van de haven. Zijn portemonaie zat nog wel in zijn broekzak, compleet met AH bonuskaart.
Nadat Rien en Norma de tas met gereedschap uit het water hadden gevist kwamen ze nog een poosje gezellig langs.
Rien kon niet nalaten om te vragen of Han toevallig nog had gezien hoe zijn onderwaterschip eruitzag, “als je toch zo op je kop hangt dan gaat zoiets in een moeite door,” meende hij.
Fransje van Emden.
The day after..; loop nog een beetje als Inspector Morse.
January 4th, 2009
Fransje en Han wensen iedereen
Feliz Año Nuevo
Gelukkig Nieuwjaar
January 1st, 2009
Alies, onze buurvrouw, en ik zijn op dezelfde dag jarig !
Het was voor beiden wat je noemt een 'kroonjaar' en de commercie heeft daar felicitatiekaarten voor uitgebracht waar dat in grote cijfers op vermeld wordt. Ook wij kregen van deze kaarten; het getal wat daar significant op vermeldt wordt is bij insiders bekend…
We hebben dezelfde (watersport)vrienden en kwamen op 't idee een gezamelijk feestje te bouwen. De happening was de dag vóór onze verjaardag bij 'Café de Kok' in Sommelsdiek en het werd een leuk feestje dat we niet zullen vergeten.
Corrie de Kok vertelde dat ze vooraf wel wat zenuwachtig was, maar samen met Ad heeft ze alles butengewoon goed geregeld !!
Letty en Ria, hardstikke leuk dat jullie de accordeon en de gitaar meebrachten en een lekkere medley van (zeemans)meezingers voor ons speelden.
En natuurlijk al onze gasten bedankt voor de bloemen…, gedichten, boeken, wijn, kaarten en Margret voor de ingelijste kalligrafie (zie foto). Te gek..!
Letty en ik wilden voor Alies nog een speciaal lied zingen, als een soort riem onder 't hart, maar dat is ons niet gelukt dus luister maar naar de uitvoering van De Tunes:
Senioren.wma
(Zet je boxen aan en klik op bovenstaande link en nog een keer op Senioren.wma op de geopende pagina)
Als herinnering hier de door Wim, met z'n telefoontoestel, gemaakte foto's:
BESTE VRIENDEN, NOGMAALS BEDANKT EN LEUK DAT JULLIE ER WAREN !!
Alies & Han
March 23rd, 2008
Maandag 10 mrt 2008 Naar huis. Acht uur vertrekken, negen uur inchecken op Malaga was de planning. Had de wekker op half zeven gezet, ruim genoeg om nog even na te dutten. Te lang dus, werd tegen half acht weer wakker dus geen tijd om alles op 't gemak te doen en, dat vooral, te controleren of ik alles had ingepakt*. Terwijl ik nog bezig was de koffers dicht te snoeren belde Robert al dat hij Estepona al uitreed.
Lichtelijk gestrest vertrok ik tegen half negen. Het aftanken van m'n auto besloot ik maar over te slaan om tijd te sparen; zou ik wel met Kathy van Brunoscar**regelen. Lichtelijk boven de toegestane snelheid via de tolweg ging het sneller dan ik dacht.
Voor de afslag naar de Aeropuerto (de Pablo Ruiz Picasso) Robert gebeld of hij met een bagagetrolley voor de uitgang kon staan. Koffers lossen en auto inleveren op 35B en terug naar vertrekhal en ingecheckt; dit alles binnen een kwartiertje.
De twee koffers wogen samen 52,78 kg maar dank zij Robert's vrouwvriendelijke uitstraling hoefde ik niks bij te betalen.. Na de mevrouw van Transavia uiterst hartelijk een fijne dag toegewenst te hebben was er nog ruim de tijd om buiten even rook uit te blazen.
Na een prettige vlucht vanuit het zonnige Malaga landden we exact op tijd op het natte en stormachtige Rotterdam Airport.
ROBERT, HARDSTIKKE BEDANKT VOOR JE VRIENDSCHAP EN ALLES WAT JE VOOR FRANSJE EN MIJ GEDAAN EN GEREGELD HEBT. Het was een fantastische overwintering !!!
M'n lief stond al in de hal te wachten en had de auto vrijwel voor de deur geparkeerd.
Na de 52,78 kg, 8,2 kg handbagage en 90 kg mezelf geladen te hebben vertrokken we naar het mooie eiland Goeree Overflakkee.
Bij Ikea in Barendrecht konden we droog parkeren en daar uitgebreid (en heel lang) geluncht.
Hoorden dat op GO de zon alweer ging schijnen dus gauw naar huis.
De lente komt eraan..
en zo ziet Flakkee er over een paar weken weer uit, prachtig toch?
* In de loop van de week kwam ik er achter wat ik dus NIET ingepakt had;
- 4x Queso Blanco (soort magere roomkaas).
Vinden Fransje en Wim lekker, jammer…
- 1x Queso de Cabra, bien curado (belegen geitekaas)
Deze wilde ik uit m'n koffer halen voor Fransje om 't goed te maken…
- 3x Leuke soksloffen met antislipnoppen.
Jammer Arjette, waren voor jouw.
- 1x Zakje met scrabbleletters
Misten we gisteren pas; bord, 2 letterlatjes, opschrijf- en woordenboek ingepakt!
- Jaarboek RBCC met zeezeilverhalen.
**Van Brunoscar kreeg ik de volgende mail:
Good morning Han,
Half tank of fuel is about 20 euros,
Have got a credit card number from january , which ends with xxxx
expiredate 03/12
Shall we charge on that one ?
Best regards
Kathy
Dat wordt dus netjes geregeld en zonder extra kosten.
Hun website vindt je bij de links, prima auto's, lage tarieven.
Je kunt op de site de kosten uitrekenen.
Het was leuk om de "traditie" van vorig jaar voort te zetten, wellicht tot volgend jaar.
Met groeten, Han
SPECIAL NOTE: Duchess, this link, and others, you can also find on the upper right of this page.
March 16th, 2008
De laatste week!
Dinsdag proefgevaren met een Sunseeker 50. Twee V8 MAN-diesels 680 PK en Arneson-drives. Brandstofverbruik: 2x 140 ltr per uur bij max. snelheid 50+ Mph , dus zo'n 4.5 ltr per minuut….
De reductiekast was eruit geweest en gerepareerd en de firma die dat gedaan had allerlei meters aangesloten om de oliedruk te controleren. Twee man in de machinekamer een derde aan dek en ik mocht varen. Wouter, de derde man, aan dek om te zeggen hoeveel toeren ik moest draaien. Dat ding gaat hard, niet te geloven.. en we draaiden nog maar max. 1800 rpm. dus 'rustig' aan.
Het afmeren mag Yachtmaster Roberto zelf weer doen…
Woensdag even een ander proeftochtje gemaakt. Terwil wij de boot losmaakten had Peppi zich alweer genesteld. Die heeft een blind vertrouwen in z'n baas en voelt altijd direkt op z'n gemak; een echte shipherd dog…
Deze keer wilden Robert & Gary ook mee even oppikken op de 'Lady Patrica' een Viudes 58 die ook van Robert is en bewoont wordt door Tjemme. De buitenkant wordt al wat, van binnen moet er nog wat opgeruimd worden…
Op kousevoeten komen we terug; Gary wil Tjemme verrassen. Die schrikt zich de keleire en is not amused. Later op 't terras kan hij er nog steeds niet om lachen en dat Cruz Campo bier vindt hij ook paardepies..
Het extra zoute water, in combinatie met het zonlicht en de hoge watertemperatuur, zorgt hier voor een uitbundige aangroei..
Deze Volvo saildrive is net gereviseerd, nou de schroef nog en nog wat ouwerwetse antifouling..
Donderdagavond in 'La Traviata' naar de wedstijd Tottenham Hotspur-PSV gaan kijken, dacht ik. Maar Jeff, de uitbater, keek naar Fiorina - Everton. Hij komt uit Liverpool en wilde z'n blauwe stadgenoten wel zien hoewel hij een fan van Liverpool United (the Reds) is. John, z'n vriend ,was ook over en die z'n familie voetbalt ook. (You've to remember Graham, he is'n future talent)
Toch maar even verteld dat in Holland de klant koning is and I preferred to watch the PSV game. Hij had plotseling last van Oostindische doofheid en gaf geen sjoege. Na 't nog eens proberen kwamen we overeen dat ik de tweede helft kon kijken; hij ging dan wel met John naar huis om daar 'to watch that bloody Italian versus The Blue'. En de Guinness smaakte weer best!
Vrijdag even het gerepareerde zeil op de bimini gemaakt. Was een hele klus om dat bij een strak windje te klaren maar met een wolkenloze hemel en een temperatuur van 22 graden een niet onaardige klus. En mooi strak dat 't zit; vanaf 't terras trots op mezelf zitten zijn…
Zaterdag opgeruimd, schoongemaakt en gedeeltelijk ingepakt. Kan 40kg bagage meenemen omdat Robert met hetzelfde vliegtuig gaat en alleen handbagage heeft. Voor vijf Euro een ouwe koffer gekocht en gauw naar de CarreFour geweest; jammer genoeg geen Grant maar William Lawson in de aanbieding: 3 literflessen voor 22,50 Euro. En dat tweemaal…
''s Avonds nog even bij Roberto op de berg geweest. de schemering op 't terras gezeten en naar de maan gekeken die van onderen werd aangeschenen door de zon. Een dunne maansikkel van onderen; had ik nog nooit gezien!
Daarna nog even naar (zie Donderdag) geweest om afscheid te nemen . Ontmoette daar nog 'oude' kennissen van vorig jaar uit Ammerzoden; lekker bijgepraat. Lekker op z'n Bommelerwaards, m'n geboorteland.
Nog even wat foto's van 't ijzeren 'mannetje' dat ik hier bij alle weersoorten al heb gefotografeerd; elke morgen zag ik 'm als ik naar de douche ging.
En de mimosa bloeit weer volop..
Morgen naar huis en daar schrijf ik m'n slotstukje, moet nu nog wat pakken.
Andalucia, hasta el próximo año.
March 9th, 2008
Zondag 2 maart 2008
Terugkijkend op deze week zie ik alleen maar elke dag zon. De dagen lijken dan ook erg op elkaar en veel van de tijd wordt dan gewoon luierend doorgebracht.
Dat geldt niet voor Rien, hij schuurt en lakt al heel de week aan z'n Tampat Senang, hij kan het niet laten! Vanmorgen had ik net m'n ontbijt achter de kiezen of ik hoorde hem al roepen. Ze zaten op het terras en vroegen of ik ook koffie wilde. Natuurlijk, wie wil nou geen koffie na een onbijt met een warm stokbrood en thee? Gelukkig was ik al wezen douchen voor het onbijt, want ongewassen op een terras, op zondag en in gezelchap van een mooie vrouw dat kan niet, toch? Rien zei dat ie vandaag niet ging schuren; hij had er even genoeg van en ging de lazy jack uithangen..
Laat in de middag zijn we even een afscheidspilsje gaan drinken. Zij gaan even een weekje naar Nederland en komen terug op de dag dat ik wegga. Heel gezellig maar voelde me een beetje weemoedig na hun vertrek. We zijn ondertussen goeie vrienden geworden en 't zal wel even duren voor we elkaar weer zien. Rien, blijf goeie verhalen in je logboek schrijven en vergeet niet er regelmatig een foto van Norma bij te zetten. Hasta la vista.
Maandag, dinsdag en woensdag: Ik weet 't niet meer…
Donderdag: 28 februari is de dag van Andalusië. Sinds 1981 is dit een vrije dag waarop alle gemeenten in Andalusië de dag van onafhankelijkheid vieren. Had in een plaatselijk blad gelezen dat dit in Casares,
de geboorteplaats van Blas Infante, uitbundig gevierd zou worden met zang, dans, muziek en gratis eten aangeboden door de Delegation de Fiestas de Casares.
In de twee tenten op het 'stadsbalkon' (midden op foto) was het een gezellige drukte. Een rij voor quesa y jambon en sherry uit 't vat.
In de andere tent kon je een lekkere Spaanse hap op een bord krijgen. Gezellig in de rij, met muziek; jammer dat je geen Spaans kent want er wordt wel tegen je gepraat.
Op het pleintje midden in het stadje was een podium waar Spaanse artiesten optraden met heerlijke muziek er bij.
Je haalt je bier in een van de cafe's (Euro1,20) en gaat lekker naar buiten. In de zon, met een pilsje in de hand en op de rand van de fontein is het prima uit te houden! Glas leeg? Loop je een ander cafe binnen en besteld een nieuwe San Miguel.. that's life in Spain!
Op de terugweg via de MA 546 gereden. Jan en Karin, dacht nog even bij jullie aan te gaan maar het zag er zo rustig uit op deze vrije dag dat ik niet afgeslagen ben. Een foto van jullie finca als bewijs van goeie wil..
Mooi plekje, toch?
Vrijdag.
Uitgenodigd om 'een hapje te komen prikken' bij R&N in Marbella. Nou prikken hoefden we eigenlijk niet want we ze hadden een soort reuzegarnalen op 't menu. Je likte er , letterlijk en figuurlijk, je vingers bij af en er was ijs, met een lepel, als afsluiting. Met de kans dat de Guardia Civil deze website ook leest geef ik geen verdere specificaties van de vloeibare componenten.
Zaterdag.
Weer zo'n dag met zon. Gezellige drukte in de haven en op de terrassen. Even naar de Lidl voor wat boodschappen voor de zondag en in de 'fruithal' reusachtige navelinas, met mussenpoep erop, gekocht voor 60 Ecent per kilo. Op het voordek in de … en 's avonds 'Sopa de guisantes a la Gundel' gegeten. Delicioso!
Nog een week te gaan en dan ga ik weer naar huis;
Dinsdag wordt nog een slechte dag…
Als afsluiting nog even een gedeelte uit een mailtje van dochter Suzan uit Nieuw Zeeland:
Subject: Haai uit de Baai
Date: 29-02-2008
Hallo lieve allemaal!
Hier een berichtje uit Golden Bay.. Na een aantal dagen in Christchurch zijn we een dag of 6 geleden over de hoge Takaka hill gereden (met GJ’s supermooie nieuwe busje!) om aan te komen in the Bay.
Ik was helemaal vergeten hoe mooi het hier is! Volop zomer, heel veel groen, prachtige bergen, de glinsterende rivier die door het dal slingert. Ooooo man zooooo mooi!!
We zijn heel warm ontvangen bij de familie Pontier (Peter en Elvira en de jongens Floris en Joshua) en zijn heel blij dat we elkaars buren zijn, hebben veel lol met z’n allen. We eten regelmatig samen en genieten vanaf the porch van het zeezicht en de zingende krekels.
En dan ons huis! Ik kan bijna niet geloven dat we zo mogen leven! We kijken recht op de zee en het is een hele fijne wandeling om door het veld te lopen naar het strand. Een paar keer per dag spring ik op van de bank en ren ik op blote voeten door het gras naar de zee.
Ook leuk om alle bekenden weer tegen te komen. We hebben van Carlos, een Nederlandse vriend die hier al 7 jaar woont meubels aangeboden gekregen, dus we hebben een eettafel, bed, bank en kasten en alles wat we nodig hebben. Heb nog nooit in zo’n schoonheid en rijkdom gewoond!
En ze is niet eens op Zondag geboren …..
Hasta la vista 
March 3rd, 2008
Zondag 24 Februari 2008
Net even een pilsje wezen halen bij de 'land'buren op het terras.
Gary bleek er ook te zitten. Robert kwam langsrijden, met Inge en z'n hele familie in de auto, had alleen tijd voor een praatje.
Ongeveer 48 uren onafgebroken geregend en nu schijnt de zon weer voor de komende week; tijd om weer eens naar buiten te komen. Met zulke dagen blijf je lekker binnen, warm en droog. De in het begin aangeschafte luchtontvochtiger blijkt dan een prima investering te zijn, geen aangeslagen ramen, geen klamme lakens en een aangename temperatuur.
Na de vorige zondag werd het wel wat beter en begonnen de vissers weer wat activiteiten te ontplooien en kwamen uit hun schuilplaats tussen de jachten.
Volledig uitgerust en uitgerust..
Nog een dag zon en in de tweede helft van de week kwamen de wolken er weer aan
en werden de voorspellingen somber met storm en regen in 't vooruitzicht.
Binnen was er nog wel wat te klussen in de badkamer, iets dat ik al een week uitgesteld had; er was tenslotte nog een toilet in de voorhut.
In het begin meldde Fransje op een dag dat het toilet niet doorspoelde, de pomp vastgelopen dus. Bij mij zou dat al direct het geval zijn geweest want ik ben een groot(papier)verbruiker maar van Fransje was het meer onkunde, die shitdingen vragen een voorzichtig gebruik. Koning, keizer, admiraal, Page is het helemaal…..niet.
Er zit dan niets anders op dan 't ding demonteren en dat gaat niet bepaald vlekkeloos zal ik maar zeggen. Colibacterieen overal volgens Fransje, die zelfs het gereedschap een chloorbehandeling heeft gegeven.
Hoe dat ze het verder gedaan heeft weet ik niet want ik ben vanaf dat moment lekker, net als thuis met een tijdschrift erbij, de plee in het havengebouw gaan gebruiken, een driekwart mijl hier vandaan, bij de wasmachine en de droger. (zie pagina PdlD 21)
Op een recente natte ochtend vond ik dat toch wat ver en ik waagde het erop, op de 'elektriese' bedoel ik, want daar kun je breder zitten dan op de handmatige in de voorhut. Had ook al een dag overgeslagen en dat kon bruin niet trekken; verstopt! Nog eens proberen, zekering doorgeslagen, eentje van 25 Ampere nog wel. Nou ik ben een beetje lichter afgezekerd dus daar sloeg ook iets door.. en uit.
Eerst ontbijten en een plan bedenken om het ding zonder demonteren los te krijgen. Misschien was met waterdruk door persen een optie, we hebben hier een driekwarts slang met een flinke druk, als je die loslaat is 't net een op hol geslagen pyton… Door de patrijspoort naar binnen en in het bad gelegd met iets zwaars erop, want de kraan zit op de wal, en een beetje open gaan zetten. Niet genoeg druk maar wel de pot vol… Klokpomp opgezocht, persslang eraan, stekker aangepast, deed het niet…
Emmer zoeken en een koffiebeker om te scheppen, had er toch twee. (Moet ik die van jouw nog meebrengen, Fransje?) Opnieuw proberen, meer druk, weer niks.. Zekering bij mezelf vernieuwen, emmer, beker, enz., Nog een keer met meer druk; nat, nat, was blij dat ik alleen was… Pot vol met ,nu lichtbruin, water dat er helemaal uit moest. Had gelukkig wel een handzaam slangetje om te hevelen…, spoelt u maar! Alles opgeruimd en de deur dichtgedaan; andere keer verder.
Een week later alles eraf geschroefd, geen papier maar zat nog muurvast. Op de wal doorgespoten met water en wat kwam er uit? Kersenpitten! M'n moeder heeft 't vroeger nog zo gezegd..
Zaterdag naar de finale van "Se llama copla" gekeken op Canal Sur Andalucia. Is hier elke zaterdagavond een absolute topper en er wordt de hele week over gepraat op de radio.
Is een wedstrijd waaraan 8 Spaanse zangeressen en 2 zangers meedoen en gisteren was de finale. Er is een jury en je kunt per sms of via de website meebepalen wie de beste is. Door onweerstoringen was de satelietontvangst aan boord gestoord zodat ik de uitslag gemist heb.
Ik had vorige keer dat we hier waren in 2006 al een favoriet, Angeles Marin, maar die is al eerder afgevallen; er wordt nogal eens een traantje weggepinkt door publiek en deelnemers.
Ben niet eenkennig, dus mijn nieuwe favoriet is Joana.. 
En wat blijkt? Zij heeft gewonnen… En zingen kan ze en het is een prachtige Spaanse, toch?
Luister maar eens naar: Cuchillito de Agoní Pasionata !
Tot slot nog ons weer voor de komende week.. 
Hasta la vista, .
February 25th, 2008
Previous Posts
Aankomst MdlD,13-12-2009
Flessenpost…
wel mooie beelden..
